84. "Uczy­my się nie dla szkoły, lecz dla życia."

Ilekroć zrobię krok do przodu, tylekroć robię dwa, trzy, pięć do tyłu. Jedno powodzenie zapowiada kilka nieszczęść. I tak w kółko. Człowiek poświęca swój czas, by okazało się, że nikt tego tak naprawdę nie docenia. Tracisz zdrowie, wypruwasz sobie żyły, a i tak nikt tego nie zauważa. I tak jest z każdym z nas. Jeśli coś robimy, to tylko i wyłącznie dla siebie, bo nikt tego nie zauważy w pozytywny sposób. Jeśli już ktoś to widzi to zwraca na to uwagę, ale raczej w kontekście... "Kurwa, udało jej się, a niech jej się noga powinie". Mało kto, życzy dobrze drugiemu człowiekowi, o przyjaźni nie ma mowy. Przyjaźń? Dobre sobie. Miałam kiedyś teoretycznych przyjaciół. Którzy mi gratulowali, ale za plecami obrabiali mi cztery litery. Myśleli, że nie wiem? Może. Doszło do tego, że nawet nie wiedziałam, że moja przyjaciółka jest w związku. To już nie rzekoma przyjaźń. Teraz to już tylko znajoma, z którą mogę czasami wyskoczyć na drinka i pogadać o dupie Maryny. Rodzina? Z nią tylko dobrze na zdjęciach się wychodzi. Rodzice, którzy uważają, że ciągle za mało robię, chrzestna, która chce dyktować mi jak mam żyć, jakie studia wybrać, jak się odchudzać i co kiedy robić. Nie ma mowy. I o ile miałam do niej jechać na dość długo, bo prawie dwa tygodnie skróciłam do dwóch dni. Nikt nie będzie tak po prostu wpieprzał mi się w życie, nie będę uczyła się na czyichś błędach, mam własne. Mam własne błędy, problemy. Rodzice? Różnie bywa, ale są mi najbliżsi, więc robię co mogę, by im pomóc. I choć wiem, że w głębi duszy jestem najważniejszą osobą dla nich obojga - czasami mnie denerwują. Ale ja z reguły jestem pracowita. Dom posprzątam, pranie zrobię, obiad ugotuję, staram się, by robić to jak najczęściej, szkoda, że nie zawsze to dostrzegają. Nie potrzebuję pochwał, potrzebuję ich zrozumienia, że nie jestem maszyną, która ciągle coś robi. Lubię siąść i poczytać, lubię pisać, lubię przeglądać pierdoły w internecie, mam chyba do tego prawo? Lubię też spać do dziesiątej i lubię się poopierdalać w deszczowe dni. Aczkolwiek mam wrażenie, że Oni gdzieś tam w środku są ze mnie dumni. Nawet z tej matury, która nie jest zbyt wielkim wyczynem, bo każdy debil może ją zdać, co nie zmienia faktu, że za bardzo na maturę się nie uczyłam. Olałam sprawę, dlatego, nie ma tych setek, ani osiemdziesiątek, które mogły stać na świadectwie maturalnym, ale wiecie co? To wcale nie jest moi zmartwieniem. Studia? Zapisałam się, zapłaciłam i czekam. Pscychologia - nie dlatego, że nie mam ambicji. Nie dlatego, że to "łatwe" studia. Nie! Psychologia, bo miałam dwóch kolegów samobójców. Bo ludzka psychika jest ciekawa, ludzkie zachowania są ciekawe. I jeśli się komuś to nie podoba - nie mój problem, o psychologii myślałam od dawna, były chwile zwątpienia, były momenty, że sama łapałam załamania o jakich pięć lat temu nawet bym nie pomyślała. Ale ja się nie poddaję w takich sprawach. Jeśli w tym roku się nie dostanę, dostanę się za rok, jak poprawię geografię. Międzynarodowe stosunki gospodarcze? Głównie zarządzanie różnorakimi firmami, kierunek bardziej opłacalny od psychologii, jednakże nie jest tym, co naprawdę chciałabym robić. Każdy pyta z wyrzutem dlaczego na zaoczne?! Ty?! Tak, kurde, ja. Bo rozumiem sytuację finansową, bo nie chcę pieniędzy od rodziców, bo tak wyszło, to moja sprawa, że będę siedziała od rana do wieczora na wykładach, jeśli tylko się dostanę. Na co naprawdę mam nadzieję. Ostatnio dużo piszę, czego po blogu nie widać, ale tak jest. Piszę opowiadanie, fanowskie, to fanowskie, ale opowiadanie. Może nie jest idealne, może popełniam mniejsze lub większe błędy, jednakże pisanie sprawia mi ogromną przyjemność, cieszy mnie każda napisana linijka, każdy akapit, każda opinia czytelnika. Każdy komentarz jest dla mnie na wagę złota, a każda uwaga cenniejsza niż pochwała, bowiem krytyka kształuje, pomaga. Skoro ja jestem uznawana za czepialską (kompletnie nie wiem dlaczego ha ha ha), to i mnie ludzie mogą się czepiać, krytykę też trzeba znosić i być na nią gotowym. Prawda jest taka, że błędów nie popełnia tylko ten, który nic nie robi. Pewnego dnia przyszła mi do głowy historia, pomysł, olśnienie, jak wolicie. W ciągu pół godziny widziałam to wszystko swoimi oczyma, zaczęłam pisać i tak sobie już ze trzy tygodnie piszę, po kawałeczku, cieszę się jak dziecko. I co najważniejsze, jest kilka osób, które to czytają, którym się podoba, to dla mnie ważne. Ostatnio rodzicielka chciała poczytać, cóż, chyba się kobeta nie doczeka. Wyrodna ze mnie córka. Ale tak to jest jak się palnie: Sorry, nie mogę, muszę pisać. Terminy gonią. (KLIK!) Dochodzę do wniosku, że potrzebuję czasami więcej uwagi, niż inni mogliby się spodziewać. Nie wiem skąd to sie bierze. Ja po prostu nie lubię być sama. Lubię samotne spacery i gapienie się w dufit, ale lubię kontakt z ludźmi, nawet tak banalny jak poprzez bloga czy na forum. Lubię gadać. Zaleta i wada w jednym. Ostatnio przejawia się we mnie egoizm, nie żebym żałowała, niektórym po prostu moja pomoc się nie należy, a niektórym odpłacam się pięknym za nadobne. Nie jestem już tak bezinteresowna jak kiedyś. Chyba życie uczy.