77. "Dzieciństwo jest jedyną porą, która trwa w nas całe życie."*

Ostatnio poczułam się tak, jak lata temu, miałam wrażenie, że przeniosłam się w czasie. A wszystko to za sprawą mojej Księżniczki, która wyciągnęła mnie do wesołego miasteczka, bowiem tylko ja w rodzinie nie mam zawrotów głowy na widok czegoś, co się kręci, a poza tym ponoć jestem jej ulubioną siostrą. Miłe. 

Rzecz miała dziać się w czwartek, kiedy dowiedziałam się, że Młoda ma gorączkę zrobiło mi się smutno, bo dosłownie napaliłam się na dobrą zabawę, no ale odbiłam sobie w piątek. 

Dotarłam do wesołego miasteczka, rozejrzałam się, pierwsza moja myśl - ale złom, obeszłam, obejrzałam sprzęt, no niby bezpiecznie. Młoda daje mi żeton, na mini-kolejkę górską. Przyznam szczerze, że musiałam mieć strach w oczach, bo wszyscy mieli ze mnie masę śmiechu, ale czego nie robi się dla dziecka, mimo lęku wysokości, nie? 

Usiadłyśmy w środkowym wagoniku, objęłam Księżniczkę mocno lewą ręką, prawą sama się trzymałam, kolejka ruszyła, a emocje sięgały szczytu, moje i jej. Przy zjeździe w dół piszczałyśmy, a przy jeździe do tyłu pojawiły się krzyki. Kiedy kolejka się zatrzymała wyszłyśmy lekko skołowane, bo jazda po torze koła, pobiegłam po kolejne dwa żetony, chciałyśmy jeszcze raz. 

Nadmienię, że pan, który obsługiwał ów kolejkę puszczał do mnie oczka, ale ja jedynie się uśmiechnęłam, nie umiem odmrugnąć w okularach przeciwsłonecznych, ja w ogóle nie umiem mrugać. Brawo! 

Kolejny raz był już trochę mniej emocjonalny, ale nadal świetny, podejrzewam, że mogłabym tak jeszcze kilka razy, no ale jednak to kosztuje i dziecka nie można aż tak rozpieszczać. Byłyśmy jeszcze na elektrycznych samochodach i na samolotach, totalna porażka. Moimi faworytami są kolejka i parasolki, których nie były, a są naprawdę mega. 

Jeśli mielibyśmy stałe wesołe miasteczko gdzieś w okolicy to pewnie spędzałabym tam godziny, lubię szybką jazdę i adrenalinę. Dlatego tak bardzo chcę jechać do Dineylandu, gdzie zamierzam wyszaleć się za wszystkie czasy i poczuć adrenalinę, której jeszcze nie czułam. Może w tym roku wreszcie wybiorę się do Warszawy do punktu, gdzie będę mogła bezpiecznie skoczyć na bungee. 

Wspólna zabawa w wesołym z Księżniczką dała mi wiele radości i satysfakcji, nie wiem dlaczego, może dlatego, że dzięki mnie Młoda mogła sobie pojeździć i się pobawić?

Ach! Zapomniałabym, jeszcze strzelałyśmy z karabinu, obie wygrałyśmy bańki, łaaał. 

Lubię wracać do dzieciństwa, lubię dobrze się czuć robiąc rzeczy, które robią zazwyczaj dzieci. A będąc z Księżniczką mogę bawić się do woli. 

*Ryszard Kapuściński

____________

Dziękuję za te wszystkie słowa pod poprzednim postem, to takie cholernie budujące moją samoocenę. I nie, nie mam korzeni niemieckich, żadnych. Język znam, bowiem miałam wspaniałą nauczycielkę. :)