86.

Moje oczy błyszczą się, moja buzia śmieje się. Jestę studętę. Oficjalnie. Dostałam właśnie sms'a, że jestem na liście przyjętych osób, przejrzałam listę. 96 osób, ja w połowie drogi, w sumie nie tak źle, ale rozbawiło mnie kompletnie to, że tylko weszłam na IRK i od razu wyświetliło mi, że muszę uiścić opłatę za indeks i ELS. Następna skarbonka bez dna. No ale takie prawo uczelni, studiów i tego wszystkiego. Nieważne, ja wcale nie chciałam nadawać o tym jak bardzo się cieszę, że dostałam się na psychologię. 

Odzyskałam laptopa, na razie działa, zobaczymy jak będzie, wolę nic nie planować, więc zostawmy ten temat, bo jeszcze wezmę i zapeszę. 

Ogólnie to chciałam dać znać, że wróciłam i, że chyba dokończę 30 dni wyznań, mam (teoretycznie) czas i chęci. A ostatnio jakoś nie mam wielkich pomysłów na posty, co jakiś czas mam taki okres w blogowaniu, że nie chce mi się pisać, że nie mam na to ochoty, ani pomysłu. I to wcale nie są moje narzekania, nie, po prostu obawiam się, że wypadnę z obiegu, a naprawdę szkoda mi Was, moich czytelników, jesteście bezkonkurencyjni. Podziwiam, że macie do mnie tyle cierpliwości i jeszcze tu wchodzicie. 

Czas leci nieubłaganie, połowa sierpnia, jestem tym faktem załamana, powiecie - to i tak najdłuższe wakacje życia, ale czas szybko mi uciekł, najciekawszym zajęciem tych wakacji jest z pewnością pisanie, ręce same się rwą do kolejnych słów, szkoda tylko, że nie tutaj. 

Dwa opowiadania na raz? Może za dużo? Ale dam sobie radę, każdy czytelnik dodaje skrzydeł, każdy dobry komentarz dodaje chęci, może tematyka niezbyt wam bliska, no ale jednak zapraszam. Linki są po prawej stronie, tam na górze, perfidnie, to perfidnie, ale zapraszam Was. 

No cóż, chyba faktycznie zdecyduję się na dokończenie zadania, gdzieś mam rozpiskę, miałabym tematy na dwadzieścia postów około, może  byście mnie lepiej poznali, co o tym myślicie?

Taki post bez ładu i składu, ale nie wiem co napisać po takiej przerwie, nienawidzę przerw!