93. Z wiatrem i pod wiatr.

Zawiodłam się na świecie. Myślałam, że będzie bardziej kolorowy. Ale i tak ma więcej kolorów niż bym przypuszczała jeszcze rok temu. Dochodzę do wniosku, że nic mnie nie zmieniło jak rok, który spędziłam sama. Na pisaniu. Na nauce. Na śnie i jawie. Na miłości i nienawiści. Na ignorancji i tęsknocie. Na układaniu miliona scenariuszy i ich niszczeniu. Na mówieni tak. I mówieniu nie. Na uśmiechu i smutku. Na radości i łzach. Zdałam maturę i dostałam się na studia. Wiesz? Zrozumiałam, że w życiu nic nie jest ważniejsze ode mnie samej. Liczę się ja, nie Ty. Nie ktoś z boku. Nie to, czego oczekiwałam po życiu. Liczy się to, czy mi jest dobrze, czy moje uczucia funkcjonują tak jak powinny. Czy moje myśli biegną w dobrym kierunku. Nie liczy się nic. Nic, co liczyło się wtedy. W co dzisiaj wierzę? W miłość. W przyjaźń? Chyba z powrotem wiara mi wiara w tą formę znajomości. Bo jednak są osoby, z którymi mogę zamienić kilka słów, osoby, które znają mnie bardzo dobrze, bo w całości nawet ja siebie nie znam. Ludzie znają moje myśli. Niektórzy piszą to, co ja właśnie miałam napisać. Niektórzy tylko rzucą okiem na treść i wiedzą, że to ja pisałam. Są ludzie, którzy dają mi to, czego nigdy nie dostałam od Ciebie. I wiesz co? Czasami kurwa żałuję, że Cię nie zatrzymałam. Że nie poprosiłam. Ale ile można? Tylko się kłóciliśmy. Ja oczekiwałam czegoś więcej, a Ty nie byłeś człowiekiem, który był w stanie mi to dać. Ale ja jestem głupia. Bo często zastanawiam się jak mogło być, gdyby tylko tamtego wieczora było inaczej? Ale to na nic. Nie miałam na to wpływu. I nadal go nie mam. Nie jestem człowiekiem, który nienawidzi czy żywi urazę. Nie jestem z tych, którzy nie wybaczają. Obudziłam się pewnego, lutowego dnia i czułam, że moje serce Ci wybaczyło, rany zaczęły się zabliźniać, a ja zrozumiałam, że miłość jakakolwiek by nie była, wybaczy. Średnio kilka razy w miesiącu mam ochotę wystukać Twój numer, żeby powiedzieć krótkie „Cześć, jak się masz? Co u Ciebie?”. Ale za każdym razem tchórzę i brak mi odwagi. I choć czuję, że nigdy to do Ciebie nie trafi… piszę to, by ulżyć swojej duszy. Rok temu napisałam do Ciebie list. Bardzo długi list, do dzisiaj pamiętam każde słowo, które w nim zawarłam. A później go spaliłam na własnych dłoniach, muskałam popiół zroszony moimi łzami. I choć wiem, że pamiętasz, mam wrażenie, że zapomniałeś. Od bardzo dawna byłam świadoma, że nigdy nie będę częścią Twojego życia. Ale tak już jest, że jeśli ktoś był Ci bliski – zastanawiasz się czy dobrze mu się wiedzie, czy wszystko okej. Tak, również się czasami zastanawiam, ale nie poznaję odpowiedzi na dręczące mnie pytania i nie będzie mi to dane. Nauczyłam się brać życie jakim jest, choć nadal narzekam. I słucham tych piosenek. I to właśnie wtedy moje myśli odbiegają w Twoją stronę, a ja im na to pozwalam, by później spojrzeć w lustro i obrazić się kilkoma epitetami. Bo po co? Dlaczego? Może jestem po prostu masochistką, która tak łatwo nie da odebrać sobie wspomnień? Która nigdy nie zapomniała, a po prostu odsunęła to wszystko od siebie? I dziś wiem, że to co czułam było i jest prawdziwe, choć powoli się oddala, odchodzi w odmęt wspomnień, nie puka do serca co dnia. Do tego trzeba dojrzeć. Mi zajęło to rok, a Tobie? Czy Ty czasami myślisz? Wspominasz? Sprawdzasz bezczelnie co u mnie, nie pozostawiając po sobie żadnego śladu? Wiesz, że wcale nie zdałam lepiej matury niż Ty? Wiesz, że jeślibyś się ze mną założył musiałbyś postawić mi dużą flachę wódki? Wiesz, że byłam nieobecna w swoim życiu przez jakiś czas? Na początku nie umiałam się śmiać i cieszyć wszystkim. Zastanawiałam się jaki był w tym wszystkim sens. Ale dziś wiem, musiałam dorosnąć, a Ty zafundowałeś mi niezłą lekcję życia. I mimo całego sarkazmu tej sytuacji, byłeś najlepszym nauczycielem jakiego w życiu miałam. Nauczyłeś mnie, że mam robić to, czego potrzebuję, że mam walczyć o swoje i się nie poddawać. Wierzyłeś, że kiedyś coś napiszę, coś wielkiego. Wierzyłeś, że będę psychologiem. Mimo całego cierpienia czasami chciałabym porozmawiać. O tym, że pogoda denerwuje, że rząd jest o kant czterech liter, o tym, że matematyka na studiach jest porypana. O tym, że za rogiem czyha zło. Ale nie mogę i doskonale zdaję sobie sprawę z tego faktu. Dziś po prostu jestem pusta, a to czego słucham idealnie oddaje mój stan. Piszę, choć nie powinnam. Łamię wszelkie reguły. Ale zakazy są po to, by je łamać. A świat nigdy nie będzie opierał się na reflektowaniu regulaminów. Mieliśmy niepisany regulamin, a o dziwo oboje się go trzymamy po dziś dzień. Życie bywa przewrotne, bardziej niż nam się zdaje. Wybaczyłam Ci od tak i w niepamięć puściłam każdą łzę. Choć wybaczyć nie znaczy zapomnieć. Wybaczyć, to dać tej osobie swoje serce, na powrót czyste, pozwalając sobie, dać zaufanie tej osobie znów i jeszcze raz. Wybaczyć nie znaczy puścić w niepamięć. Wybaczyć znaczy oddać siebie na nowo. Choćby miało oberwać się jeszcze raz.

Teraz jestem tego pewna.

Kochałam Cię.

Posłuchaj.