6. "Rzeczy­wis­tość to coś, co nie zni­ka, kiedy przes­ta­je się w to wierzyć."

Umiesz odpowiedzieć sobie na pytanie czym jest życie? Z czego się składa? Skąd ono się wzięło? Wierzysz w Boga? Czy może w teorię ewolucji i w to, że pochodzimy od małpy? A jeśli Bóg stworzył właśnie naszych pobratymców w postaci małp? Co jeśli to czynniki zewnętrzne wykreowały z małpy takie człowieka jakiego znamy teraz? Czy jest możliwe, by te dwie teorie miały wspólne korzenie? Jeśli spojrzymy na to z małym przymrużeniem to tak.
Biblia została napisana przez człowieka współczesnego, człowieka rozumnego o postawie zbliżonej do teraźniejszej. Coś na pewno ewoluowało, ale to nadal człowiek rozumny. W czasach, gdy urodził się Jezus na Ziemi nie było naukowców, którzy badaliby pochodzenie człowiek. Byli natomiast filozofowie, który tworzyli swoje własne teorie na podstawie myśli, spostrzeżeń, obserwacji, czasami dowodów. Wiele lat przed Jezusem o powstaniu człowieka i jego życiu mówiły mity. Ludzie po prostu musieli jakoś tłumaczyć sobie pory roku, zmiany pogody czy różny wygląd każdego człowieka. A wszystko to powstawało z niewiedzy.
Teoria powstania człowieka według duchownych i według biologii jest całkiem inna. Czy można jednocześnie wierzyć tym dwóm teoriom? To zależy głównie od człowieka i jego sumienia, usposobienia.
Bóg na pewno nie stworzył człowieka o wyprostowanej postawie umiejącego czytać i pisać, bowiem przed człowiekiem rozumnym wyróżniamy jeszcze siedmiu naszych pobratymców zbudowanych całkiem inaczej od nas. Mieli inne szczęki, większość z nich nie potrafiła nawet mówić, ich mózgoczaszki były większe lub mniejsze, byli od nas niżsi, niewielu z nich potrafiło stworzyć narzędzia, a jeśli już były dość prymitywne, żyli koczując.
Nigdy nie powiedziałam, że w Boga nie wierzę. Wątpię w pewne rzeczy zawarte w Biblii. Kiedyś, może pięć, może cztery lata temu rozmawiałam z jedną z ważnych dla mnie w życiu osób na temat wiary - tak, już wtedy coś się świeciło w moim mózgu jeśli chodzi o teologię. Doszliśmy z tą osobą do wniosku, że skoro na początku Bóg stworzył tylko Adama i Ewę, by rasa ludzka się rozrosła to oni mieli swoje dzieci. A później te dzieci musiały między sobą współżyć, by rasa dalej się rozrastała. Nie wiem. Ciężko mi jest to sobie wytłumaczyć.
Ja uważam, że człowiek jest dziełem Boskim, ale pod duchową postacią. Uważam, że Bóg tworzy naszą duszę, nie ciało. Ciało zależne jest od naszych rodziców, od tego jakie geny się połączą. Kolor oczu, skóry, włosów, grupa krwi, wysokość, sylwetka - to wszystko jest mieszanką genów naszych rodziców. Nie Boskich. Dusza pochodzi od Boga. Może macie sprzeczną teorię, jeśli tak - chętnie o niej poczytam.
Ciężko powiedzieć czym jest dusza. Jest niematerialna, nikt jej nie widział, choć dochodzą słuchy, że medium widzi aurę naszej duszy, że ktoś tam widział jak dusza opuszcza ciało i to sfotografował specjalnym sprzętem. Cóż - widziałam to zdjęcie, ale w czasie, kiedy photoshop jest używany nawet do zdjęć znajdujących się na płatkach śniadaniowych, gdzie są same płatki - nie można ufać temu co się widzi na zdjęciach, ilustracjach, filmach, reklamach.
Całkiem niedawno czytałam artykuł o kobiecie, która widzi duchy. Czuje je. Twierdzi, że po śmierci nasza dusza nadal żyje tak jakby dalej była ucieleśniona. Coraz częściej ktoś twierdzi, że dusza żyje swoim życiem po śmierci cielesnego właściciela.
Kiedyś nauczycielka na religii obwieściła, że nie mamy w gruncie rzeczy prawa płakać za zmarłymi. No to ją wyśmiałam. Tracimy bliską osobę i co? Mamy cieszyć się i radować? Dla mnie to jest głupota. Człowiek jest istotą, która bardziej przywiązuje się do ciała niż do duszy. Przywiązujemy się do naszej mamy, nie do jej duszy, do naszego partnera, a nie do jego duszy. Kochamy wszystkich ludzi, którzy są nam bliscy. Więc nie rozumiem dlaczego mamy za nimi nie płakać. Może i ich dusze wędrują gdzieś blisko nas, ale nie są cieleśni. Nie możemy z nimi porozmawiać. Nie możemy ich zobaczyć. Nie czujemy ich przy sobie. Właśnie dlatego płaczemy, bo wiemy, że nigdy już ich nie spotkamy jako tych, których znaliśmy.
Kiedyś ta sama pani powiedziała, że spotkamy naszych bliskich w Niebie, ale nie będziemy wiedzieli kim dla siebie byliśmy na ziemi. Skąd ona to wie? Nie przypominam sobie, by podparła się faktem.
Jestem trochę takim Niewiernym Tomaszem.
Pamiętam idąc do liceum zarzekałam się, że nie będę chodziła na religię. Pewnie myślicie "Taka z niej wierząca jak z koziej dupy trąba". Moment. W gimnazjum miałam nauczycielkę, która przerabiała z nami głupi podręcznik do religii w którym co roku było to samo i przez podstawówkę i przez gimnazjum. Dziesięć lat mówienia o tym samym rok w rok. Po co mi było to dalej? Ale stwierdziłam, że najpierw pójdę na religię i zobaczę czego naucza ksiądz. I już na pierwszej lekcji jego technika nauczania mnie zachwyciła.
Przez ostatnie dwa lata przerobiliśmy z nim Stary i Nowy testament, o czym wiele rozmawialiśmy i uczyliśmy. Później przyszedł czas na naukę Siglów i poszczególne tematy na temat działalności Jezusa. Przerobiliśmy również dwadzieścia cztery rodzaje krzyży, ich etymologię, znaczenie. (Co ostatnio mi się bardzo przydało), przerobiliśmy kilka przykazań wg nas, uczniów - najważniejszych,  a teraz przerabiamy sobory i ikonografię. Religia stała się interesująca, aż chce się tam iść i posłuchać o tym wszystkim. Mówiliśmy o powstawaniu pierwszych kościołów i tak dalej. To wszystko może być interesujące tylko trzeba umieć to wyłożyć, tak, by młodzież zainteresować.
Znajomość znaczeń poszczególnych krzyży bardzo mi się przydała, gdy byłam w Gdańsku na starówce. Była sobie pani ze straganem i sprzedawała breloczki, pocztówki, różne pierdoły i breloki na szczęście. No i moja mama podeszła do tablicy z brelokami i czyta, który co oznacza, doszła do krzyża, który nazywa się Anch lub Egipski. Pod nim wisiało wyjaśnienie "Znak, który chroni przed wszelkim złem i jest pomocą dla kierowców. Daje nieśmiertelność" Patrzę, a ona już go zamierza kupować dla taty, który nomen omen jest kierowcą. Kazałam jej go zostawić. Patrzyła na mnie jak na debila, ale jak wytłumaczyłam jej jakie jest jego prawdziwe znaczenie to stwierdziła, że dobrze, że go nie kupiła. Otóż teraz bardzo często jest używany przez wiele grup okultystycznych, przez maniaków seksualnych pasjonujących się orgiami. Fakt - w starożytnym Egipcie wierzono, że jest to znak płodności, nieśmiertelności, dający wieczne zdrowie. Ale to taka dygresja. Po prostu trzeba zwracać uwagę na to, co nosimy na szyi i ciele. Żeby nie wyszło, że jesteśmy członkami sekty, o której pojęcia nie mamy. O, o sektach też mówiliśmy.
Niczego pewnymi być na tym świecie nie możemy. Jest tak wiele teorii ludzkości, tak wiele spostrzeżeń i sprzecznych dowodów, że każdy musi wierzyć w swoje odczucia i spostrzeżenia.
Człowiek to istota bardzo przekorna i niedoceniająca, o czym przekonałam się na samej sobie. Nigdy nie pomyślałam - "Mam dobre życie, bo jestem zdrowa, a przynajmniej mogę normalnie się poruszać". Nie pomyślałam tak dopóki nie doznałam kontuzji. Teraz w najgorszym wypadku czeka mnie operacyjne leczenie więzadła strzałkowego lewego stawu kolanowego. Boję się, strasznie. Wiem, inni nie mają nogi, dwóch, albo jeżdżą na wózku. Ale ja prawie mdleję na myśl, że ktoś miałby grzebać mi w mięśniach, centralnie przy samych kościach najważniejszego stawu w moim ciele. A jakby coś jeden z drugim zepsuli zamiast naprawić?
Nie możemy być niczego w życiu pewni na sto procent. Nawet sami swoim zmysłom nie zawsze możemy ufać. Różne rzeczy się dzieją i trzeba umieć to wszystko ogarnąć.
Postanowiłam, że skoro znam dokładnie ewolucję człowieka według biologii postanowiłam to poznać z drugiej, przeciwnej strony, czyli przeczytać Pismo Święte. Sama sobie życzę powodzenia, żebym przypadkiem nie zwątpiła, zamiast pogłębić swoją wiarę.
Pewni ludzie nie wierzą w nic. A są jeszcze lepsi, którzy mnie śmieszą - wierzą w istnienie szatana. Dzieci drogie kochane - jeśli istnieje szatan istnieje też Bóg i w drugą stronę. Albo wierzysz, albo nie. A nie, albo w Boga, albo w szatana. Nie ważne czy jest to nasz chrześcijański Bóg, czy bogowie innych religii. Chodzi o to, by wierzyć w swoją religię. Każdy może wierzyć w swoją religię. Nie przeszkadza mi inna wiara drugiego człowieka, dopóki nie zabija dla swojego boga, bo to już ani ciekawe, ani mądre, ani humanitarne, ani fajne. Jeśli ktoś wyznaje ateizm czy deizm - niech sobie w to wierzy, tylko niech nie obraża wyznawców chrześcijaństwa. Jeśli ktoś mówi mi, że moja religia jest głupia, to kłócę się z tą osobą, bo każdy MOŻE wierzyć w co tylko chce i jak ktoś nie wierzy całkowicie w nic to niech się odpierdoli od mojej religii. Od mojego Boga i od mojej wiary. Sama czasami najeżdżam na księży, ale ja wyznaję wiarę w Boga, nie w kapłana, więc niech sobie robią co chcą tylko tak, by ludzie nie widzieli, bo przynoszą durnie hańbę kościołowi. Jeśli jest to zgodne z ich sumieniem niech robią co chcą. Są materialiści. Są dziwkarze. Ale są też dobrzy ludzie, którzy pomagają innym, którzy doskonale przekazują swoją teologiczną wiedzę i nauczają wiernych. Nie wrzucajmy ich wszystkich do jednego worka, bo są różni.
Pytań w związku z ludzkością i wiarą można postawić multum. Chciałabym studiować teologię, tak dla siebie, nie żeby uczyć religii w szkole czy zostać zakonnicą. Chciałabym po prostu wiedzieć to wszystko, co wiedzą duchowni.