50. Nic specjalnego.

Taka ładna, pełna liczba, a ja się w ogóle nie przygotowałam, ba, nawet nie zamierzam nic świętować, bo rzecz jasna nie ma co. 

Numer dnia? Było pięknie, ciepło, słonecznie, ptaszki śpiewały, więc postanowiłam wziąć pieska na dłuższy spacer, po bieganiu, uciekaniu z kijem i wspólnym jego połamaniu pies chciał pić. Jako, że nie ma upałów nie byłam przygotowana na taką ewentualność (nie wypominajcie mi jaka to głupia jestem i o psa nie dbam). Chciałam mu pomóc i znalazłam rów. W rowie była woda. Zamarznięta. No to długo nie myśląc zaczęłam ów lód kruszyć. Brawo! Pric w wodzie do kolan, hura! Na początku chciało mi się śmiać, tym bardziej, że pies gapił się na mnie jak na debila. Ochota na śmiech przeszła mi w momencie kiedy uświadomiłam sobie, że będę musiała to wszystko wyprać i w ogóle. A buty - nigdy w życiu nie miałam nic tak brudnego. No ale chyba udało mi się je reanimować. Zobaczymy jak wyschną. Po jakimś tygodniu. 

Nic mnie dzisiaj nie przebije. Nawet policja sprzed trzech tygodni. Nic. Jest mi teraz zimno, czuję, że boli mnie gardło i kości i w ogóle czuję gorąc na plecach, którego nie ma. 

Jutro na 10. Powinnam mimo wszystko już spać i szczerze mówiąc padam na twarz. Nic ciekawego się nie dzieje. Z matmy trzeba będzie spisać przed lekcją. Na wolnej list z niemieckiego napisać, choć to akurat łatwizna. Przy kawce i ploteczkach - lajtowo. 

Byle do piątku. Moja dewiza życiowa. Tego, czy innego, nie ważne, że dzień kobiet, o którym nie pamiętałabym, gdyby moja Sylwia mi nie przypomniała. 

Z dnia na dzień. Z nocy na noc. Nic nie robię. Nie robię nic co dawałoby mi sto procent satysfakcji. A co daje mi satysfakcję? Nie wiem, ciężko powiedzieć. Satysfakcjonuje mnie mówienie po niemiecku. I pisanie powieści, której nie piszę i nie wydam. Satysfakcjonuje mnie oglądanie House'a. I pamiętników z wampirów, bo gra tam Ian. Satysfakcjonuje mnie czytanie książek. Ale co to kurwa ma wspólnego z nauką ja się pytam? 

Ostatni sen... wprowadził mnie w stan nostalgii. Nienawidzę snów o tym kimś. Jakie by one nie były. 

A w dodatku ktoś bliski przeszperał mi telefon, już drugi raz. Chyba trzeba będzie o tym porozmawiać, bowiem ta osoba nie wie, że ja wiem, ale moja Xperia jest tak mądra, że pokazuje mi archiwum przeglądanych plików, widgetów, aplikacji i wszystkich innych mądrych nazw. No. Niefajnie się z tym poczułam. 

Mam film ze studniówki. W klasie widziałam kawałkami, ale żenada, dla całej klasy. Aż wstyd oglądać. W dodatku jakość lipna, na całego. Niby sprzęt dobry, a wygląda odrobinę lepiej niż kręcone zwykłą, domową kamerką. Dupa. 

Powinnam pisać list i liczyć miejsca zerowe funkcji i inne takie. Ale pisanie bardziej mnie uspokaja. Jestem naładowana negatywnymi emocjami, dlatego to piszę. Wyrzucam z siebie słowo za słowem, linijka za linijką i jest mi lżej na duszy. Mam poczucie, że zrzucam ciężar, wiem, że mogę spokojnie zasnąć. 

Nie lubię postów o niczym. Ale nawet najlepszym się takie zdarzają, prawda? Powiedzcie, że to prawda bo dość mam problemów i wytykania sobie błędów. 

Może lepiej po prostu się zamknąć i robić swoje. Ale... ja tak nie robię. 

Muszę zmienić szablon, ale nie chce mi się tym bawić, mam pewien pomysł, ale to najwcześniej w środę, jutro muszę przysiąść do hydrosfery, geografica powiedziała, że muszę to zaliczyć i jeszcze raz z hydrosferą się spotkać, wspaniale. 

Idę, nie będę Wam już czterech liter truć swoim bełkotem. To taki moment kiedy nie chcesz tak naprawdę powiedzieć co Cię dręczy i masz ochotę się po prostu napić. Ale ja nie piję. 

Przepraszam, nie musicie czytać i komentować tego oto beznadziejnego postu. Nadal Was kocham. Nie żeby tylko jak czegoś chcę.