54. My, dzieci z dworca ZOO

Znacie Christiane F? Nie? To polecam z całego serca "My dzieci z dworca ZOO". Fenomenalna książka oparta na faktach, opowiada o  narkomanach. Niezwykle wciąga, uczy, przynajmniej mnie wiele nauczyła i z czystym sumieniem mogę polecić Wam to jako literaturę dokumentalną. 

Dzisiaj miałam okazję być na sztuce teatralnej pod tym samym tytułem, plakat obok. Na początku - szok, sztuka zrealizowana na małej sali, drewniane krzesła dla widzów, naprawdę malutka sala, poziom aktora i widza taki sam, szok. Nie miałam pojęcia, że będzie to akurat interaktywny typ teatru, no ale przecież nie będę uciekać, niech się dzieje co ma się dziać. Pięć osób odegrało całą historię trzynastoletniej ćpunki. Choć miałam nadzieję na coś naprawdę... mega przepychowego, kultowego, a tu skromnie. Ale okej, bardzo chciałam to obejrzeć i ciągnęłam mamę na premierę, ale nie chciała, koniec końców pojechałam ze szkoły i nie żałuję. 

Dekoracje - mega, inaczej sobie to wyobrażałam, ale świetna inscenizacja, wszystko dopięte na ostatni guzik, nie wiem, czy znajdę coś, do czego mogę się przyczepić. Christiane zagrała dziewczyna, podejrzewam, że niewiele starsza ode mnie i wczuła się w rolę całą sobą. A Datlef, mimo, że ucharakteryzowany (cholernie realnie) na narkomana - no po prostu tak przystojny, że o Boże. Myślałam, że dziewczyny za chwilę zaczną piszczeć.

Najlepsze w tym wszystkim było to, że miałam kontakt wzrokowy z aktorami, uwielbiam to! Nagle aktorzy przestają grać, zaczynają witać się z publicznością, podawać ręce i przytulać, jak aktor, grający Datlefa wmieszał się między rzędy i zaczął przytulać do dziewczyn i podawać ręce z chłopakami, mega. Wpadliśmy w konsternację. Muszę częściej wybierać się na tego rodzaju przedstawienia, jestem zachwycona! Chętnie obejrzałabym jeszcze raz, ale teraz siadłabym jeszcze bliżej. Sztuka wprowadza widza w konsternację, zażenowanie, wszystko jest tak dokładne jak w książce, szokująca, bardzo szokująca. Sceny seksu czy bycia na haju aktorów - mistrzostwo. W życiu nie pomyślałam, że ktoś da radę to zagrać w taki sposób, że widz uwierzy w to co widzi. Kiedy Datlef i Christine pokłócili się o jego pracę (jako męska dziwka) na dworcu zoo Datlef ruszył między publiczność, podniósł banana i zaczął go jeść. Wszystkich ogarnął najpierw szok, a później śmiech. Chciałam mu powiedzieć "smacznego", ale tak cholernie się śmiałam, że nie miałam siły nic powiedzieć. Nawet osoby, które były negatywnie nastawione, po obejrzeniu były bardzo zachwycone. Ja po prostu wiedziałam, że to będzie jedna z lepszych sztuk w moim życiu. Ale wiele jeszcze przede mną, mam w planach kolejne cztery sztuki w ciągu najbliższych miesięcy, z czego trzy z tym samym fajnym aktorem, już dawno miałam je obejrzeć, ale nie było sposobności. A jakie widzę wady tej sztuki? Niewygodne krzesła, cała zdrętwiałam. 

Jeśli ktoś z Was lubi poczytać coś "mocniejszego", sięgnijcie po ów lekturę, polecam!