59. "Jeszcze jeden raz..."

Jutro wstanę jak rasowe zombie, bo rano muszę/chcę jechać do miasta, nie mam ochoty spać, chce mi się żyć, chodzić, śpiewać, ewentualnie tańczyć, chce mi się śmiać i cieszyć się. Humor znów mam dobry, bo jeszcze się przyzwyczaję, a nie daj Boże Wy się przyzwyczaicie...

Dziś czuć było wiosnę. Słoneczko pięknie świeciło, trochę zimno, ale bywało zimniej, trochę mało zieleni, czekam na więcej. Ale ziemia jakby suchsza, zapach jakby wiosenny, ptaki jakby ożywione...

Ale ja nie o tym chciałam napisać. Wstałam sobie wczoraj, bądź któregoś z poprzednich dni i doszłam do wniosku: wyleczyłaś się. Gówno prawda. Gdzieś we mnie tli się cholerny promyk nadziei, ale na co? To tylko powielanie własnej głupoty i naiwności. Jestem rozdarta. Bo nie wiem czego chcę. Względem ów człowieka. Już nie czekam, już nie myślę cały czas. Wiem, że jakby napisał to bym odpisała, czy z radością czy złością nie zależałoby ode mnie. Ostatnio ktoś podsunął mi pomysł Ty się wypłacz, ulży Ci. Limit łez na tego osobnika dawno się wyczerpał, nie mam ochoty płakać z tego powodu, chyba nie warto, już się napłakałam, kiedyś, dawno temu. I co? Nic. Leżę, zacieszam do "Oczy Miasta" i zastanawiam się gdzie moja senność. Nie zasypiam myśląc o nim. Już sama nie wiem o co chodzi, ale to chyba efekt czasu, czas zaciera ślady, przestaje kojarzyć pewne fakty, mózg przestaje szeptać swoje smutne kwestie, a serce podpowiada, żeby iść dalej, uśmiechając się. I serce ma rację. Tak trzeba, trzeba normalnie żyć, nie rozpamiętywać i uśmiechać się do wszystkich w koło. Bo kto zabroni się uśmiechać? 

Kiedyś cieszyłam buźkę do wszystkich, a później mi przeszło, ale chyba trzeba do tego wrócić. I przestać udawać radosną, a nią być, co całkiem przyzwoicie mi ostatnio wychodzi. Dzisiaj od dobrego humoru nie powstrzymuje mnie nawet ból prawej ręki, do której nic wziąć nie mogę, nie przeszkadza mi też to, że być może zaraziłam się grypą. Mam dobry humor, bo dziadek obudził się z narkozy, bo piosenka jest rytmiczna, bo dziś faceci rozśmieszają mnie na każdym kroku, bo poza pilnowaniem Neli nic dzisiaj nie robiłam, no, byłam na przyjemnym spacerze z psem. 

A później zdałam tacie relację z ostatnich kilku dni, naśmieliśmy się jak dwa głupki, uwielbiam to. Do tego świadomość, że jestem wolna.

W dodatku czekam na listonosza i na kartki od moich wspaniałych ludzi, koło których chciałabym mieszkać. No i sprzedałam mój poprzedni telefon, pewnie na allegro dostałabym za niego trochę więcej, bo praktycznie wygląda jak nowy, systemowo też bez zarzutu, ale... no niech będzie. Zawsze to ponad stówka, kupię sobie bluzkę. O. I może coś jeszcze. Coś kolorowego, nic czarnego. Nie ma mowy, sama na siebie nakrzyczę jak będę chciała kupić coś czarnego. 

I wiecie co? Gdyby teraz nie dochodziła pierwsza w nocy poszłabym na spacer, trochę strach, ciemno, zimno, jeszcze ktoś się przypałęta i humor pryśnie. 

Jutro trzeba już trochę pracy wykonać, ale może będzie to przyjemne? Ma też wpaść doktorka do mojego psa, znów zabiorę go na taki spacer jak zeszłego wieczoru, ale teraz nie zapomnę o muzyce, bo było pusto.

A kulminacyjnym punktem wieczoru okazała się "Dudniąca modlitwa". Jeszcze się śmieję. Wybaczcie.