61. Świątecznie

Nie mogę się po prostu powstrzymać przed napisaniem, choć w sumie nie mam dopowiedzenia nic szczególnie ciekawego... :) 

Po pierwsze chciałam Wam podziękować za tyle miłych słów pod poprzednim postem, mordka cieszyła mi się od ucha do ucha, a tak powinno być codziennie. 

Ciężko było mi dzisiaj wstać, ale jakoś dałam radę, spięłam włosy w kok, zrobiłam delikatny makijaż, założyłam bluzkę, której nie lubię tylko dlatego, że pasowała do ulubionej spódnic. Możemy jechać. Odwiedziliśmy babcię, zawiozłam rodziców do szpitala, do dziadka, tak, robiłam dzisiaj za kierowcę. Myślałam, że mama nerwicy dostanie, wiadomo jakie mamy drogi, dziur więcej niż w Szwajcarskim serze, ominęłam jedną, wjechałam w dwie i co poradzić? A to przecież jej ukochany samochód. No ale nie było kłótni świątecznej, choć... nie chwal dnia przed zachodem słońca. Później chwila u drugiej babci. Posiedzieliśmy, pogadaliśmy i... home, sweet home.

Nie mogę patrzeć na jedzenie, od samego przygotowywania nie chce mi się na nie patrzeć. Ale powiem Wam, że sernik, który zrobiłam wygląda cudownie, smakuje ponoć równie dobrze, a tak się bałam, że zepsuję. Zachciało mi się eksperymentów w kuchni, ale jest dobrze!

Za oknem śnieg, ale już mi to nie przeszkadza, tak jakoś miło mi się zrobiło jak wróciłam do domu, pies mało nie przeskoczył płotu, żeby tylko biec równo z samochodem, nie wiem skąd kot wiedział, że wracam, ale też przybiegł równo z samochodem, lubię to. 

Nareszcie chwila wytchnienia po tych wszystkich przygotowaniach, których w sumie jak dla mnie mogłoby nie być, ale co miałam powiedzieć rodzicom? Sorry, w tym roku świąt nie będzie? Chwała Bogu, że nikt jak na razie się do nas nie wybiera, jakoś nie mam ochoty koło nikogo skakać, donosić trunków czy jedzenia, po prostu chcę odpocząć. Należy mi się. 

Rodzice odpłynęli. Mam czas dla siebie i wykorzystuję go siedząc z laptopem na kolanach, napiłabym się herbaty z cytryną, ale przecież nie pójdę jej zrobić bo mi się nie chce, a kawy już dwie dzisiaj wypiłam, więc następnej sobie nie zaparzę. Bez przesady. 

Ręka boli, ale nie odpadła, House ponoć takie ręce ucina, ale chyba tym razem nie zgłoszę się do niego na wizytę.

W sumie to można zaryzykować stwierdzenie, że już po świętach, u mnie drugiego dnia świąt jakoś szczególnie się nie obchodzi, śniadanie we trójkę i każdy robi to na co ma ochotę, no chyba, że ktoś przyjedzie. Lany poniedziałek? Jak byłam mała to obchodziłam, tak samo jak prima aprilis, wyrosłam, za stara dupa jestem.

A to takie zdjęcie, bo obiecałam Insane, że pokażę moje pisanki, ale z racji, że mają srebrne "szramy" i farbki metaliczne do malowania dłońmi - każde zdjęcie jest prześwietlone i jakość średnia, nie umiem robić zdjęć, nie mam dobrego sprzętu, mam telefon, no i jak widzicie wiosenne kwiatki, króliczek ze słomy i z czekolady, no i kolorowe jajko, nie wiem jak ludzie je robią, ale są wspaniałe. To gdzie widać białą część również się prześwietla. Ta zielono, żółto beżowa część tego jajka jest śliczniejsza, ale ogólnie, cudeńko. 

A to zdjęcie kartki od Sylwii i kurczaczek, którego mama mi kupiła rok temu, bo ponoć robiłam maślane oczy. Ale kto by jej tam wierzył... :)

Wesołych!