74. Uśmiechnij się!

Pamiętam, jak jeszcze trzy lata temu byłam taką cholernie nieśmiałą, szarą myszą. Może nie bałam się ludzi, ale nie odzywałam się, nie wypowiadałam swoich racji na głos, raczej nie wdawałam się w dyskusje, ani broń Boże nie poznawałam ludzi z własnej inicjatywy. Ale w ostatnich latach to się znacznie zmieniło i prawdę mówiąc zauważyłam to dopiero dzisiaj, taka dla mnie nowa sytuacja. 

Poszłyśmy z mamą do marketu na szybkie zakupy i zaszłyśmy do takiego boksu z gazetami, pierdołami i okularami przeciwsłonecznymi. Nie ukrywam, pracuje tam taki dość przystojny, wychowany mężczyzna, na moje oko, góra dziesięć lat starszy ode mnie. (Radzę się przygotować na to, co przeczytacie poniżej) Nadmienię, że wysoki brunet z błękitnymi oczyma. 

Oglądamy z mamą okulary, pan podchodzi i nam doradza, poleca i odradza. Toczy się rozmowa, podaje mi okulary, przymierzam, oglądam się, pan krzyczy "Nie!", mama "Nie".

Ja: Nie podobają mi się, gdzie je mam odłożyć?

Pan z głupim uśmieszkiem: Wkładamy zawsze tam gdzie jest dziura! 

Ja długo nie myśląc: Ależ proszę pana! To nie ja jestem tutaj od wkładania! 

<smajl namber fajf>

*próbuję trafić okularami w odnalezioną dziurę, no ale krzywo*

Pan dalej się śmiejąc: To może jednak ja włożę bo umiem to robić. 

Pan się roześmiał w głos, mama też, ja jeszcze bardziej. Sytuacja komiczna. Nie wiem skąd we mnie taka śmiałość, ale lubię taką siebie. 

Okularów u pana nie kupiłam, mama owszem, a Pan za ladą stał rozanielony.