90. Wyznania - 9. Mój charakter pisma.

Od wczoraj zacieszam, bo znalazła się moja bluzka, której szukałam od przeprowadzki, czyli od trzech lat, to niby tylko prosta koszulka, taka naprawdę zwykła, ale bardzo ją sobie chwaliłam. I wiecie gdzie była? Wśród podkoszulek mojego taty, a ile było śmiechu jak ją założył, spojrzał na siebie i mówi "O. Za mała. Ona chyba nie jest moja.".  Ogarnęłam szablon w CSS, pewnie Wam się rozjeżdża, albo ściska. Robiłam to w pixelach i na innych rozdzielczościach się psuje, jeszcze nie wiem jak to naprawić, ale na chwilę obecną nie chce mi się siedzieć siedzieć w CSS i nie mam ochoty naprawiać swojego błędu. Ale jestem zua, prawda? Proszę, przemęczcie się. U mnie wygląda tak - klik. A jak u Was, to nie mam pojęcia.


No, to teraz Wam się obnażę z mojego charakteru pisma. Nie jest ładny, piszę brzydko, od zawsze. Nauczyciele w podstawówce wróżyli mi zawód lekarza. Rodzice denerwowali się, że nie chcę ćwiczyć pisania, a ja w gimnazjum z racji tego, że potrafię dostosować się do wymogów i różnie pisać (jak się postaram to co nieco potrafię podrobić) pisałam usprawiedliwienia i zwolnienia, rekordem było usprawiedliwienie koledze dwóch tygodniu nieobecności. Ale była jazda jak naszą dwójkę wezwano do wychowawczyni, oboje się gotowaliśmy w środku. A chodziło o to, że mamy klasie rozdać dzienniczki i zeszyty. Ale się wtedy bałam! Później już tylko pisałam zwolnienia z wf kolegom, koleżanki pisały sobie same. Było zabawnie. A w LO nie musiałam się z tym męczyć, elektronicznie przez konto mamy... Niedobra dziewczynka.

Edit. 27.08.2013; 00:07

Doszłam do wniosku, że szkoda mi Was i Waszych oczu, więc zmieniłam kod CSS, szkoda, że tamte paski nie wypaliły, bo okropnie mi się podobały i aż szkoda było usuwać, ale czytelność bloga jest dla mnie jednak ważniejsza niż ich obecność. No, to wszystko co miałam do dodania ;) Mam nadzieję, że teraz u każdego szablon gra.