100. Serce w dużym mieście

Macie okna? Bo nie wiem, czy Wam powiedzieć, że pada śnieg! A przynajmniej u mnie i w Gdańsku! Jak u Was nie pada, to smuteczek. Spędziłam świetny weekend w Gdańsku, czułam się świetnie, mimo dwóch zarwanych pod rząd nocy. W sobotę poszłam na zajęcia, ale po przerwie już na nie nie wróciłam. Zua ja. Pojechałam z koleżanką do Sopotu, na molo. Nigdy wcześniej tam nie byłam, ślicznie, Bałtyk troszkę wzburzony, ludzie spacerujący, robiący fotografie, wykrzywiony dom i cudowny drewniany magnes z bursztynem i krzywym domem. Kilkanaście straganów z bursztynem i takimi pierdołami. Później szybkie przeniesienie na starówkę w Gdańsku, cudowne zimowe drzewko całe z lampek. Oświetlone uliczki, ciemno się już robiły, a drzewko wygląda tak, jakby sople lodu po nim spływały. Po drodze sklepik ze słodyczami, praktycznie wszystko Bożonarodzeniowe. Myślałam, że tam oszaleję. Później Galeria Bałtycka. Cudowne wystawy sklepowe i dekoracje, piosenki w empiku w jakiś sposób nawiązujące do świąt i grudnia. Po prostu cudownie. Na wystawy sklepowe, wszystkie ozdoby, ozdóbki i inne pierdoły - patrzyłam jak pięcioletnie dziecko. Zaszalałam w Rossmannie, nie ma to jak trafić na promocję -40%. Nawet już część prezentu dla mamy kupiłam. Wczoraj ciężki dzień, po prawie nieprzespanej nocy, ale dwie mocne kawy i energetyk dały mi siłę do dwudziestej. Część zaliczenia z rozwojowej mam za sobą, prezentacja wypadła świetnie. Jak tylko wpadłam do hostelu to się ogarnęłam i spałam przez... dwanaście godzin. Dobrze, że się obudziłam, bo nie zdążyłabym na pociąg do domu. Ale najlepsze! Wstaję, a tu białe dachy!!! Radość jak u dziecka. (Jak będę narzekać na zimę - przypomnijcie mi to, co tutaj dzisiaj piszę) Wpadłam jeszcze raz do Rossmanna, dokupić jeszcze sobie cienie, zajrzałam do empiku, gdzie zamierzałam kupić książkę dla siebie, a kupiłam książkę dla mojej Księżniczki. I podstawki do kubków, czerwone w kształcie śnieżynek. No i ogrzewacz do zawsze zimnych rąk! Motyw renifera rządzi. Przyjechała do mnie dzisiaj Księżniczka, dałam jej tą książkę z krótką dedykacją w środku. Pierwsza część serii o psach i kotach, które znalazły swój dom. Umówiłam się z nią, że jeśli jej się spodoba, to kupię jej następne dziewięć części. Na razie jest zafascynowana czytaniem, z miejsca przeczytała 30 stron. Jak na dziecko, które jest fanem komputera - dużo. I domagała się pozwolenia na czytanie dziś wieczorem. Miło było patrzeć na jej fascynację książką, z takim zaangażowaniem czytała. Nawet koty ją nie absorbowały. Coś czuję, że muszę szykować pieniądze. Ale to nic, jeśli tylko pokocha czytanie - opłaca się zainwestować. No i w ogóle miło wrócić do domu, ale brakuje mi widoku wielkiego miasta, przystrojonego miasta. I wiem, że jest dopiero listopad, ale ja kocham Boże Narodzenie i nie mogę się doczekać. Może dziecinne. Może głupie. Ale moje. Rodzina się cieszy, zwierzęta się cieszą, trzeba brać się za naukę, a nie. No ale może w końcu się ogarnę i znajdę czas na odwiedzenie Was. Są rzeczy ważne i ważniejsze ostatnio i proszę uprzejmie - nie docinajcie mi, że się opierdalam z odwiedzaniem Waszych blogów. Nie, że się czepiam, ale ostatnio naprawdę dość intensywnie żyję i wybieram to, co jest ważniejsze dla mojego życia towarzyskiego. 

Kredytu nie ma, bo moje. Enjoy! 

No. I nie wiem, czy widzicie, ale to już/dopiero setny post!