105.

Jak dziwnie jest tutaj wejść. Coś zmienić. Coś napisać. Nie wiem czy wracam. Potrzebuję się chyba wyżyć. Wypisać. Nie wiem. Myślę, że skończyła mi się sesja. Znaczy czekam na ostatnie wyniki z ostatniego egzaminu. Ale sądzę, że jest zdany, nawet chyba całkiem przyzwoicie. Mam tydzień pierwszy od siedmiu tygodni taki dla siebie. Nie muszę siedzieć w książkach, nie muszę robić notatek. Mogę wypić herbatę, obejrzeć serial, poczytać, na spokojnie posprzątać. I posprzątałam. Nadrabiam zaległości serialowe. Wyspałam się. I nic poza tym. Jestem na siebie wściekła. I czuję się winna. Ale nieważne. Nie będę się rozwodzić, bo co to kogo obchodzi. Zmieniłam tamten paskudny zimowy wygląd, wchodząc tu od razu przez niego traciłam cały entuzjazm. Którego mi ciągle brak. Może się wypaliłam??? Może blogi to nie jest moje miejsce? Chyba nie czuję się gotowa na powrót. Mimo, że minęło tyle czasu. Wiem, że w jakiś sposób Was zawiodłam. Doskonale to wiem. Ale jeszcze bardziej zawiodłam moich czytelników z opowiadania. Zaraz będą trzy miesiące jak czekają na coś nowego. Nienawidzę tej presji. W sensie - to miłe, że ktoś czeka na mnie i na moje twory, ale jak wiem, że ktoś czeka, to zamiast się motywować, to ja opadam. Moi wspaniali przyjaciele mają mnie w dupie... wróć. Ja też mam ich w dupie. Czyli jest na zero. Nie będę za nikim latała. Ile można? Jestem zmęczona. Siedem weekendów na uczelni z rzędu. Ja naprawdę kocham moją uczelnie, lubię studia i wielbię tych ludzi. Ale przez te siedem tygodni ciągle się uczyłam, marzłam w pieprzonych pociągach, wracałam i leżałam chora, nie zdążyłam się wyleczyć i znów do Gdańska. Pociąg ok, ale zmarzłam jak cholera w miejscu w którym nocowałam. Dacie wiarę, że chodziłyśmy po alkohol, żeby trochę się rozgrzać? Wiem, że to złudne wrażenie ciepła. Ale już wolę takie złudne wrażenie niż trząść się z zimna. Nigdy więcej mnie tam nie zobaczą. Wrrrr. Nadal jestem chora. Do tego choroba z tarczycą się rozwija, czuję to po sobie, a wizyta u lekarza w marcu. A miało być na wrzesień dopiero. Cud. Ale ciągły ból głowy, ospałość, to ile włosów straciłam - no kurde boli jak patrzę na siebie. Po prostu boli mnie utrata tego wszystkiego. Powinnam się cieszyć, zdałam wszystko w pierwszym terminie. Niby się wszystko układa. A tak naprawdę, wszystko się wali. 

Muzyka