Mam tak koszmarne deja vu. Duża część dnia była taka sama jak trzy lata temu. Tysiąc dziewięćdziesiąt sześć dni temu. Nawet śnieg padał, tak jak wtedy.
Dlaczego akurat trzy lata temu? Bo wtedy moje życie zmieniło się diametralnie, poznałam Kogoś. A za kilka dni miną trzy miesiące odkąd nie mamy kontaktu i nie jest to do końca jasna i łatwa sytuacja.
Pamiętam grudzień dwutysięcznego dziewiątego roku jakby to było wczoraj, jakbyśmy znów pierwszy raz rozmawiali. Pamiętam jak uśmiechałam się na każdą wiadomość, pamiętam jak chichotałam z żartów i w ogóle byłam bardzo radosna, bo byłam potrzebna i doceniona. Czekałam. Nie raz i nie dwa. I nie tylko ja czekałam. I to było najfajniejsze, najlepiej układa się wówczas, gdy dwoje ludzi tak samo chce obecności tego drugiego, spędzania wspólnie czasu, w jakikolwiek sposób.
Nie zawsze była sielanka, nie zawsze po burzy pojawiała się tęcza, nie zawsze człowiek umiał przyznać się do błędów, do tego co zrobił źle i spieprzył z premedytacją. Było burzliwie, kłótliwie, łzawo, były kłótnie i awantury, było warczenie na siebie i brak szczerości. Było chyba wszystko.
Pamiętam większość słów, ba! Pamiętam nawet o co się sprzeczaliśmy.
Może i spaliłam długi list. Może i schowałam wszystko co z Kimś związane do dużej białej koperty opisanej imieniem i datą. Może i zacisnęłam zęby, nie płakałam, nie pisałam, nie robiłam nic, ale nie zapomniałam. To silniejsze ode mnie, bo ludzi się nie zapomina.
Nie raz i nie dwa byłam raniona, ale nie pozostawałam dłużna i również raniłam, czasami nieświadomie, czasami z premedytacją, choć to drugie znacznie rzadziej. Bywałam podła, zawistna, cholernie zazdrosna, tak małoletnia i głupia!
Specjalnie i do znudzenia powtarzałam, że nie wybaczę. A jednak wybaczyłam, bo jest w życiu coś ważniejszego od nienawiści. Jest miłość i przyjaźń.
Umiem się długo gniewać i okazywać swą złość, umiem być naprawdę zawistna i uparta. Było tyle dobrych dni i tyle złych. Ale jakby czas cofnął się o trzy lata, jakbym znów miała podjąć decyzję, nie zmieniłabym jej. Je ne Regretter rien!*
Może jestem naiwna, może głupia, może nawet więcej niż głupia, ale bardzo uczuciowa i sentymentalna. Słucham tych kojarzących się piosenek, bo każda się jakoś kojarzy. Cóż ja mogę poradzić, los jest zły i bezwzględny. Tęsknię, ale od dłuższego czasu jestem persona non grata** Za czym tęsknię? Ciężko powiedzieć. Przyjaciół nie da się tak po prostu wyrzucić, zapomnieć, oddać. Przestać w niewytłumaczalny sposób kochać. Ludzi się nie zapomina, nie tych, którzy coś znaczą w naszym życiu.
Od myślenia nie mogłam zeszłej nocy spać, stwierdziłam, że obco czuję się sama, że moje łóżko jest dla mnie samej stanowczo za duże, wszystko co mnie otacza nie jest takie jak było kiedyś. Mimo iż Ktoś nigdy tu nie był, czuję czasami pustkę. W pokoju, czy w sercu? A to nie jedno i to samo? Czy to jest jakaś różnica?
Nie płaczę. Nie. Wcale.
Muzyka na dzisiaj :
* Niczego nie żałuję
** Osoba niepożądana
*** Moje nowe uzależnienie
"Bo czas wszystkie rany goi i zaciera, jedna tylko zgryzota w sercu nie umiera."
~A. Mickiewicz
Przepraszam. Ja też zawiniłam. Ja też spieprzyłam. Tego żałuję.
